بازنده‌ی جنگ، بازنده‌ی صلح است

جنگ و صلح در زندگی و تاریخ بشر همیشه مطرح بوده و بسیاری از جنگ های خورد و بزرگ به صلح انجامیده است؛ نه همه‌ی جنگ ها.

 تا قرن 19 بیشتر جنگ ها برای کشور گشایی و استیلای سرزمین ها از سوی قدرت های بزرگ و امپراتورهای شرق و غرب راه اندازی شده اند و این جنگ ها اغلباً با غلبه‌ی قدرت های کلان و شکست حاکمان سرزمین های ضعیف انجامیده و در تاریخ معاصر جهان جنگ میان کشور ها و جنگ های داخلی در پی مذاکرات صلح به پایان رسیده است. اما نتیجه‌ی صلح بیشتر به سود یک طرف و زیان طرف دیگر تأمین شده است. در جنگ هایی که منجر به صلح شده، همواره جوانبی که در میدان جنگ دست بالا داشته، در معادله‌ی صلح نیز سود بیشتری نصیبش شده است. در یک جمله می‌توان گفت که بازنده‌ی جنگ، بازنده‌ی صلح است.

از چهار دهه به این‌سو جنگ در افغانستان با تعویض طرف‌ها ادامه دارد. بدون شک این جنگ روزی به صلح خواهد انجامید. در هفته های اخیر تلاش های منطقوی و جهانی برای ختم جنگ و درگیری میان دولت اسلامی افغانستان و طالبان آغاز شده است. هم‌زمان با آن از شدت جنگ در مناطق مختلف کشور نه تنها کاسته نشده بلکه هر دو طرف با حملات بیشتر به جنگ ابعاد تازه داده اند.

حمله‌ی اخیر طالبان که در ولایت میدان وردک در یک مرکز آموزشی نیروهای امنیتی دولت صورت گرفت،جان ده ها تن از نیرو های امنیتی را گرفت و تعدادی نیز زخم برداشتند. این حادثه در ماه های اخیر در نوع خود کم نظیر بود. در حقیقت این حمله رهبری دولت افغانستان، نیرو های امنیتی، کشور های دوست و حامیان بین‌المللی افغانستان را سخت تکان داد.

طالبان زمانی به چنین حمله های خونین دست می‌زنند که تلاش ها برای برقراری صلح در کشور از طریق مذاکره ادامه دارد. و بدون شک چنین تهاجمات و عملیات های تروریستی به منظور کسب برتری طالبان در میادین جنگ انجام می‌شود. هجوم اخیر در میدان وردک هشدار محکم برای دولت و رهبری نیرو های امنیتی افغانستان بود. طالبان به همکاری و مدیریت حامیان منطقوی شان در آینده ها نیز برای کسب برتری در جنگ دست به عملیات های تروریستی خواهند زد.

در صورتی که دولت و نیروهای امنیتی افغانستان برای خنثی کردن پلان‌های شیطانی تروریستان و دشمنان سعادت و آرامش مردم افغانستان دست به ابتکارات همه جانبه نزند، هجوم طالبان در مناطق مختلف افزایش یافته، تلفات نیروهای امنیتی بیشتر از گذشته افزایش خواهد یافت. و ادامه‌ی چنین وضع منتج به ضعف موقعیت دولت در جبهات جنگ بل در مذاکرات صلح نیز خواهد شد.

در شرایط پیچیده و حساس کنونی در کنار تلاش برای کسب جایگاه بهتر در راه‌رو های سیاست و دیپلوماسی از اهمیت بزرگ برخوردار است. پیروزی در جبهات نبرد نیز مهم پنداشته می‌شود. در هفته های گذشته ما شاهد حملات هجومی نیرو های امنیتی دولت از طریق زمین و هوا در مناطق مختلف کشور به مواضع دولت بودیم. در مواردی این عملیات‌ها دستاوردهای نیز در پی داشته است. طالبان نیز در شمال و مرکز دست به حملات تلافی جویانه زده اند.  

حمله‌ی خونبار در مرکز تعلیمی نیرو های امنیتی در میدان وردک و حمله به قطار قطعات اردو در شاهراه اندخوی – میمنه در ولایت فاریاب که منجر به انهدام و آتش گرفتن چندین عراده موتر ها و وسایط نظامی دولت شد، ضربه به نیرو های امنیتی به شمار می‌رود. از یک نگاه مؤفقیت طالبان در این دو محل قابل توجیه نیست و خود جای سوال دارد.

آیا نمی‌شد حمله‌ی گروه های تروریستی را در میدان وردک خنثی کرد؟ آیا امکان جلوگیری از هجوم طالبان در شاهراه فاریاب وجود نداشت؟ پاسخ روشن است. در هر دو محل می‌شد از تلفات و ضایعات جلوگیری کرد. این در صورتی امکان داشت که ارگان های کشفی و استخباراتی وظایف کشفی شان را به درستی انجام می‌دادند و نیرو های امنیتی به خصوص قوماندان های نیرو های امنیتی با درایت مسلکی و با تجزیه و تحلیل اوضاع عمل می‌کردند.

اخیراً روزنامه‌ی گاردین نوشت: “نیروهای امنیتی افغان شجاع و قومادنان های آن ها ضعیف اند”.

در این تحلیل روزنامه‌ی گاردین یک حقیقت تلخ نهفته است. رهبری مدبرانه و مبتکرانه‌ی در جنگ همیشه مهم بوده و امروزه نیز نقش قوماندان های جسور، مسلکی، با اراده‌ی قوی و وطندوست بسیار مهم است. رهبری نهاد های امنیتی در امر شناسایی قوماندان های دلیر و صادق به وطن و مردم باید دقت لازم را داشته باشند و در گزینش آن‌ها با در نظرداشت اصل ایمانداری، تعهد، مسلک و ابتکار آن‌ها اقدام کنند. آنچه تا هنوز به نظر می‌رسد، رهبری نیرو های امنیتی در صنف قوماندان ها به کار بستن اصل باز پرسی، مکافات و مجازات را فراموش کرده اند. و این مسأله سبب شده است که تلفات نیرو های امنیتی افزایش یابد و از توان رزمی قوت ها در میدان های جنگ کاسته شود. نیاز است، در کمترین وقت مشکلات ناشی از این نارسایی مورد بازبینی قرار گیرد و این نقیصه با سرعت از میان برداشته شود. تا نیرو های ما در جبهات نبرد دستاورد های مهم داشته باشند. برتری در جنگ دستاورد در مذاکرات صلح را تضمین می‌کند.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *