صلح و جنگ ما در گرو قدرت‌های بزرگ است

محمدعالم کوهکن- سرمقاله

جنگ و خونریزی انتخاب مردم افغانستان نیست؛ آن‌ها چون آب و هوا به صلح و آرامش نیاز دارند. جنگ افغانستان، یکی از طولانی‌ترین جنگ‌ها در تاریخ کشور ما و دنیا به شمار می‌رود که همه‌ی رنج و مصیبت آن‌را مردم بیچاره‌ی افغانستان تحمل می‌کنند. این جنگ، جنگ قدرت‌های بزرگ جهانی و منطقوی است که در برای منافع خودشان در مملکت ما می‌جنگند. آخرین شعله‌های جنگ سرد میان جهان سرمایه و بلاک کشورهای کمونیستی در افغانستان زبانه کشید. غرب پس از عقب‌نشینی قشون اتحادشوروی سابق و شکست حکومت دوکتور نجیب الله علاقه‌ای به افغانستان نداشت و مردم این سرزمین را به حال خودش رها کرد. قدرت‌های رقیب منطقوی برای دستیابی به اهداف شان ازطریق حمایت گروه های سیاسی- جنگی در داخل افغانستان کماکان آتش جنگ را شعله‌ور نگه‌داشتند.

جنگ، جهل و فقر برای مردم افغانستان مجال همبستگی و تصمیمگیری در برابر توطئه و دسایس دشمنان را نمی‌داد. اوضاع آشفته و جنگ‌های نیابتی زمینه‌ساز ظهور گروه جدید دیگر جنگی رادیکال چون طالبان به حمایت قدرت های منطقوی و فرامنطقوی شد که این پدیده‌ی جدید جنگی به بحران افغانستان بُعد تازه داد. از سوی دیگر خطرناکترین شبکه های تروریستی و دهشت افگنی جهان و رهبران آن ها پناهگاه و بستر خوبی در افغانستان پیدا کردند. برای گشت و گذار و فعالیت دهشت افگن‌های منطقوی  نه فقط طالبان زمینه فراهم کردند، بلکه گروه های جهادی پیش از طالبان نیز چنین شرایط را برای تروریستان مهیا کرده بودند.

جهان غرب یک‌بار دیگر زمانی متوجه افغانستان شد که از اینجا به منافع جهان سرمایه حمله صورت گرفت. القاعده در یازدهم سپتامبر برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی را در نیویارک با طیاره های مسافربری که توسط عمال جانبازاش در اختیار گرفته بود، مورد حمله قرار داد.

طالبان که به تعهدات ایدئولوژیک شان در برابر شبکه‌ی القاعده وفادار بودند به تهدید های امریکا توجه نکردند و از سپردن سران القاعده به امریکا سرباز زدند که این کار رهبری طالبان منجر به هجوم نظامی امریکا و شرکای بین‌المللی‌اش به افغانستان و سقوط حاکمیت طالبان شد.

از آن زمان 18 سال می‌گذرد. امریکا و ناتو با وصف هزینه کردن میلیارد ها دالر نتوانست و یا نخواست در جنگ علیه تروریزم غلبه کند. مأموریت دونالد ترامپ رییس جمهور امریکا در تلاش پایان دادن به طولانی‌ترین جنگ امریکا از طریق مذاکره با رهبری طالبان برآمده است. زلمی خلیلزاد فرستاده‌ی امریکا برای ختم جنگ در افغانستان پنجمین بار با نمایندگان طالبان مذاکره کرد. آخرین دور مذاکرات هر دو طرف در عقب درهای بسته 16 روز دوام کرد. اما تا هنوز چیزی از جزئیات مذاکرات و توافقات پنهانی آن‌ها به بیرون درز نکرده است. امریکا این کار را در غیاب دولت و مردم افغانستان و حتی در غیاب تعدادی از شرکای جهانی‌اش انجام داده است. اتحادیه‌ی اروپا و هند در مورد مذاکرات طالبان و امریکا اظهار بی‌خبری می‌کنند و نگرانی خودرا نیز پنهان نکرده اند. نمایندگان روسیه و چین برای بحث در مورد چند و چون مذاکرات امریکا با طالبان به واشنگتن رفته اند.

مردم افغانستان و دولت صلح عادلانه و پایدار می‌خواهند. از دید بازیگر ها صلح افغانستان تعریف های خاص خودرا دارد. عمران خان نخست وزیر پاکستان اخیراً در خیبر پشتونخواه در مورد برقراری صلح و ایجاد “حکومت خوب” در افغانستان در زمان نزدیک خبر داد که با واکنش جدی کابل مواجه شد. بدون شک  “حکومت خوبی” که عمران خان در مورد تأسیس آن در افغانستان صحبت می‌کند، به هیچ وجه از دید دهلی جدید حکومت خوب نیست.

اخیراً تعدادی از مردم قندهار در مرکز آن ولایت گردهم آمده تأکید کردند که در افغانستان طرفدار برقراری صلحی استند که جنگی دیگری در پی نداشته باشد. خواست مردم قندهار خواست همه‌ی مردم افغانستان است. حالا پرسشی مطرح می‌شود و آن این‌که: آیا بازیگرهای بزرگ که جنگ و صلح افغانستان را گروگان گرفته اند، طرفدار برقراری صلحی استند که مردم افغانستان می‌خواهند؟

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *