امریکا اشتباه می‌کند

طالبان به صلح باور ندارند

مذاکرات میان هېأت مذاکره کننده‌ی طالبان و زلمی خلیلزاد نماینده‌ی وزارت خارجه در امور صلح افغانستان دارد وارد هفتمین دور خود می‌شود. خلیلزاد و دیگر مقامات امریکایی از پیشبر در مذاکرات با طالبان سخن می‌گویند، اما هیچگاه در مورد جزېیات این “پیشرفت‌ها” صحبت نمی‌کنند. ظاهراً از دید آن‌ها همین که طالبان با امریکایی‌ها به مذاکره پرداخته اند، خود پیشرفت است. تا هنوز در مذاکرات میان امریکایی‌ها و هیأت طالبان بُرد با طالبان است. مذاکرات دوحه در شش دور گذشته طالبان را از یک گروه دهشت افگن و تروریست به یک جریان سیاسی قابل گفت‌و گو بالا آورد و این گروه جنگجو در سطح منطقه و جهان در معادلات سیاسی به یک جناح طرف معامله تبدیل شد و در میدان سیاست حالا نقش بازی می‌کند. و این امتیاز خیلی کلانی بود که واشنگتن برای طالبان داد و با کار خود مرتکب خطا شد، که تاوان آن را بیشتر از هر جانب مردم مظلوم و جفا دیده‌ی افغانستان می‌دازد.

کنش ها و اظهارت اخیر طالبان فهمیده می‌شود که طالبان در مذاکرات با امریکایی ها به صلح در افغانستان نمی‌اندیشند. آن‌ها فکر می‌کنند که امریکا مجبور به ترک افغانستان است است و طالبان می‌خواهند شرایط خودرا به امریکا تحمیل کنند.

اخیرا سهیل شاهین سخنگوی دفتر طالبان در قطر گفت که امریکا خواست طالبان را در رابطه به زمانبندی خروج نیرو های امریکا از افغانستان پذیرفته است و هیأت مذاکره کننده‌ی طالبان با پذیریش همین شرط آن‌ها از سوی واشنگتن آماده‌ی برگزاری دور هفتم مذاکرات با خلیلزاد در دوحه استند. این گفته های شاهین با واکنش تند امریکا روبه رو شد. زلمی خلیلزاد در تویت هایش نوشت که «امریکا در پی صلح پایدار در افغانستان است، نه خروج از آن کشور». حالا این اظهارات سخنگوی طالبان زنگ خطری را به گوش مأموریت دونالد ترامپ نواخته باشد که: طالبان به صلح باور ندارند و امریکا دارد مرتکب اشتباه می‌شود.  

خلیلزاد بارها تأکید کرده است که منظور از مذاکرات با طالبان آوردن یک صلح پایدار در افغانستان است که در آن منافع و مصالح امریکا، مردم افغانستان و منفعت طالبان نهفته باشد. نماینده‌ی امریکا در مذاکره با طالبان از یک آجندای چهار ماده‌ای: 1) خروج نیرو های امریکایی از افغانستان، 2) دادن ضمانت از سوی طالبان در رابطه قطع رابطه‌ی آن‌ها با گروه های تروریست و دهشت افگن جهانی و عدم استفاده از خاک افغانستان علیه منافع امریکا 3) آغاز مذاکرات صلح میان دولت افغانستان و طالبان و 4) آتش بس میان طالبان و نیرو های دولت افغانستان و قوت های بین‌المللی حامی دولت سخن گفته است. خلیلزاد اذعان دارد که تا هنوز روی هیچدام از این موارد با طالبان موافقه صورت نگرفته و تا کنون بیشتر بحث روی خروج نیرو های امریکا و ضمانت طالبان بوده است. او می‌گوید که روی این چهار مورد باید هم‌زمان توافق صورت گیرد.

سوال اصلی اینجاست که آیا طالبان منظور خلیلزاد را در بحث ها درک نکرده اند که تأکید به اعلان زمانبندی خروج نیرو های امریکا از افغانستان اصرار دارند و از خواست های امریکا، چین و دیگر طرف هارا در رابطه به عملی کردن آتش بس، مذاکره یا دولت افغانستان طفره می‌روند؟ این را همه می‌دانند که طالبان منظور خلیلزاد را به خوبی درک می‌کنند اما پاسخ این سوال که چرا حاضر برای بحث روی موضوع چهارماده‌ای صلح نیستند، پاسخ روشن است. طالبان و حامیان آن‌ها اعتقادی به صلح ندارند و با سؤ استفاده از مذاکرات صلح به نیات خود که دستیابی به فتح و پیروزی از راه جنگ و تحمیل “امات اسلامی” شان در افغانستان است، برسند.

در حال حاضر نیاز است، امریکا هم‌زمان با ادامه‌ی مذاکرات صلح با طالبان دیگر به آن‌ها امتیاز ندهد، فشار های نظامی را از طریق تقویت بیشتر قوت های امنیتی دولت افغانستان در جبهات جنگ بالای طالبان وارد کند و حامیان منطقوی این گروه را مجبور کند تا در روند مذاکرات صلح به همکاری صادقانه تن دهند.    

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *