برای بقای جمهوریت متحد شویم

افغانستان روز های حساس و سرنوشت سازی را سپری می‌کند. مردم میهن ما پس از 18 سال بار دیگر با آزمون بزرگ تأریخی در رابطه به مقدرات سیاسی خود روبه رو شده است. امریکایی ها و متحدین غربی‌اش در پی حادثه‌ی تروریستی 11 سپتامبر 2001 در نیویارک و واشنگتن با شعار جنگ علیه تروریزم و ترویج دموکراسی و حقوق بشر وارد افغانستان شدند. و با سرعت “امارت اسلامی” طالبان را از میان برداشتند.

سه سال نخست حاکمیت آقای کرزی سال‌های طلایی آرامش در افغانستان بود. جنگجویان طالبان و رهبران آن‌ها به پاکستان متواری و پنهان شده بودند در تبانی با دستگاه استخبارات و نظامیان پاکستان دوباره تجدید قوا کرده در خاک افغانستان جنگ علیه دولت و نیرو های ناتو را آغاز کردند، به قتل و کشتار مردم در شهر ها و محلات دست زدند. مناطق بیشتری را اشغال کردند و رفته- رفته به نیروی غیر قابل انکار جنگی مبدل شده، دولت و قوت های متحد غربی آن را به چالش کشیدند.

چرا طالبانِ شکست خورده بار دیگر در موجودیت هزاران نیروی رزمی ضدِ تروریزم بین‌المللی به رهبری امریکا به قوت جنگی تبدیل شد؟ که امروز دولت ترامپ برای ختم جنگ با نمایندگان آن مذاکره می‌کند؛ این خود پرسش بزرگی است که در حالِ حاضر پاسخ روشنی ندارد.

دولت و مردم افغانستان با وضعیت و شرایط سختی مواجه استند. امریکا برای خروج نیرو هایش از افغانستان با طالبان به موافقه می‌رسد، زمینه‌ی مذاکره‌ی بین‌الافغانی را فراهم می‌کند و آینده‌ی افغانستان را به خود افغان ها واگذار می‌کند. حالا دولت امپریالیست ترامپ بحث حمایت از گسترش دموکراسی ونهادینه کردن دولت های مدرن را که در دستور کار و برنامه های لیبرال ها قرار داشت، کنار گذاشته است. چه ما بخواهیم یا نخواهیم در مذاکرات صلح بین‌الافغانی روی آجندا های مختلفی چون آینده‌ی نظام سیاسی افغانستان – جمهوریت یا امارات، قانون اساسی، آزادی بیان، حقوق بشر و… بحث های نفسگیر و طولانی صورت می‌گیرد. بحث چگونگی نظام آینده‌ی افغانستان از مسایل داغ در این مذاکرات خواهد بود.

طالبان با همه قوت برای احیای “امارات اسلامی” شان خواهند کوشید. و دولت افغانستان برای بقای جمهوریت پا فشاری خواهد کرد. محمد اشرف غنی رییس جمهور دولت اسلامی افغانستان جمهوریت را خط سرخ دولت و مردم افغانستان در مذاکرات صلح با طالبان می‌داند. حفظ نظام جمهوری برای امروز و آینده‌ی افغانستان حیاتی است. و این نظام ارمغان کشور های غربی برای مردم ما نیست بل‌که نتیجه و دستاورد مبارزات طولانی مدت عدالت‌ خواهان و آزادی دوستان چند نسلی  که برای نهادینه شدن حقوق شهروندی و نظام سیاسی دموکراتیک که در آن اراده‌ی آحاد مردم تعیین کننده است. و این دستاورد تاریخی که از یک جهت خون بهای هزاران مرد و زن این سرزمین شمرده می‌شود، نباید از دست برود.

پا برجایی نظام جمهوریت و دیگر ارزش ها و دستاورد های مردم کشور ما نیاز به اتحاد و همبستگی نیرو های ترقی‌خواه، وطندوست و دموکرات دارد. جریان های سیاسی طرفدار دموکراسی برای ختم جنگ، برقراری صلح پایدار و عادلانه و نهادینه کردن نظام جمهوریت باید برنامه داشته باشند و با کنار گذاشتن نا رضاییتی های شان در کنار دولت قرار بگیرند. بدون شک صلح نیاز اساسی مردم افغانستان است. اما صلحی که با قربانی شدن جمهوریت، آزادی های اساسی مردم و دستاورد های خوب سال های پسین تحقق یابد، برای افغانستان آرامشی را به ارمغان خواهد آورد که در قبرستان حاکم است و مردم ما طرفدار برقراری چنین صلحی نیستند.

حقیقت تلخ جامعه‌ی امروزی افغانستان پراکندگی جریان های سیاسی و اجتماعی جمهوریت خواه و دموکراسی طلب است. حالا خطر از دست دادن دستاورد های بی بدیل سال های گذشته دروازه‌ی خانه های همه ترقی پسندان وطن‌دوست را دق‌الالباب می‌کند. شرایط حساس کنونی از همه‌ی ما که این خطر هولناک را حس می‌کنیم، می‌طلبد که برای بقای جمهوریت از دل و جان متحد شویم. اگر چنین نکنیم، ما نزد نسل های آینده پاسخ‌گو خواهیم بود و خود قربانی برخورد های غیر مسوولانه، تنگ‌نظرانه و انتقام‌جویانه‌ی خویش با مسایل سرنوشت ساز تاریخی در شرایط دشوار و حساس خواهیم شد.    

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *