افزایش خشونت با زنان در فاریاب

در هشت ماه، 22 مورد قتل و 6 مورد خودکشی

الیاس طاهری

مسوولان محلی در ولایت فاریاب در شمال کشور می‌گویند که گراف خشونت علیه زنان در این ولایت رو به افزایش است. باورهای سنتی، عنعنات ناپسند، گسترش ناآرامی‌ها و خشونت‌های خانوادگی، از علت‌های اصلی افزایش خشونت در برابر زنان در این ولایت گفته شده‌ است.

دفتر ساحه‌یی کمیسیون مستقل حقوق بشر فاریاب از افزایش 30 درصدی خشونت در برابر زنان، نسبت به زمان مشابه آن در سال گذشته خبر داده‌است. از ماه جدی سال گذشته تاکنون که 8 ماه می‌شود، به تعداد 100 پرونده‌ی خشونت با زنان فاریاب در دفتر این کمیسیون به ثبت رسیده‌است.

ذبیح‌الله جواد، رییس دفتر ساحه‌یی کمیسیون حقوق بشر در فاریاب در این باره به «هفته‌نامه اولوس» گفت که در این مدت همکاران آن‌ها، 22 مورد قتل، 6 مورد خودکشی و 10 مورد محکمه‌ی صحرایی زنان را ثبت کرده‌اند. به گفته‌ی آقای جواد، عاملان این قتل‌ها در بیشتر موارد خانواده‌های قربانیان هستند.

مشکلات “ناموسی” و در پی آن خشونت‌های خانوادگی از علت‌های اصلی بروز چنین قضایا می‌باشد.

اما به گفته‌ی مسوولان محلی فاریاب، عدم ثبت و رسیدگی به قضایای خشونت از طریق مراجع عدلی و قضایی، به بالا رفتن گراف خشونت در برابر زنان بی‌تأثیر نیست.

به گفته‌ی رییس کمیسیون حقوق بشر فاریاب، زنانی که مورد انواع خشونت‌ها قرار می‌گیرند، اگر بخواهند به نهادهای قانونی مراجعه کنند، با دخالت اربابان و بزرگان منطقه مواجه می‌شوند. بناءً پرونده‌های این چنینی، از رسیدگی توسط نهادهای عدلی و قضایی باز می‌مانند و حقوق قربانی‌های خشونت پایمال می‌شود.

وی از بزرگان قوم خواست که به حقوق زنان توجه داشته باشند و بگذارند به قضایا و مشکلات آن‌ها از طریق مراجع عدلی و قضایی رسیدگی شود.

در افغانستان؛ به‌ویژه در دهات و ولایت‌های دورافتاده دسترسی به نهادهای عدلی و قضایی بسیار دشوار است. در اکثر موارد بزرگان منطقه در این قضایا دخالت و به‌طور غیرمسوولانه فیصله صادر می‌کنند. باوجود این که زنان مورد شکنجه و ظلم قرار می‌گیرند؛ اما در محاکم سنتی، به‌جای این که به حرف و مشکل آن‌ها گوش داده شود، مورد تهدید قرار گرفته و سرکوب می‌شوند. وقتی عاملان خشونت مورد بازپرس و پی‌گرد قرار نگیرند، بار دیگر به انجام خشونت‌های بیشتری اقدام می‌کنند؛ اما برعکس زنان دو راه بیشتر در پیش روی ندارند. یا تا آخر عمر به خشونت تن دهند، یا به زندگیِ تلخ و جهنمی خودش برای همیشه پایان دهند.

در همین حال، گسترش جنگ و ناامنی در بخش‌هایی از ولایت فاریاب، دلیل عمده‌ی دیگری است که امسال، نسبت به سال‌های گذشته میزان خشونت‌ها علیه زنان را در این ولایت بالا برده‌است.

آقای جواد در این باره نیز با ابراز نگرانی گفت که بخش اعظم از مناطق فاریاب تحت کنترل گروه طالبان است و زنان در این بخش‌ها به مراتب بیشتر زیر تهدید و شکنجه و عذاب قرار دارند.

با این وجود، تجربه نشان می‌‎دهد که طالبان از دشمنان اصلی حقوق اساسی و انسانی و اسلامی زنان اند که هیچ‌گاه حاضر نیستند این قشر جامعه را به‌عنوان انسانِ دارای حقوق بپذیرند. توقع داشتن از گروه جنگ‌جویی مانند طالبان بی‌فایده است. بنابراین در مناطقی که آن‌ها مسلط باشند، واضح است که زندگی را بر زنان جهنم می‌سازند.

از سویی هم ماریا نوری، رییس امور زنان فاریاب به رسانه‌ها گفته که عنعنات ناپسند از دلایل اصلی بلند رفتن خشونت‌های خانوادگی در این ولایت است.

بلند بودن طویانه، بردن عیدی با مصارف گزاف، ندادن حق انتخاب شریک زندگی به دختران و فرهنگ مردسالاری و زن‌ستیزی در جامعه، از جمله عنعنات و باورهای ناپسند در کشور خوانده می‌شوند.

در همین حال، فضل‌الدین شاکر جامعه‌شناس، به این باور است که فقر اقتصادی و تنگ‌دستی در میان خانواده‌ها، بی‌سوادی و عدم آگاهی از حقوق زنان و افزایش ناامنی در کشور، از دلایل عمده‌یی است که سبب می‌شوند خشونت علیه زنان صورت بگیرد. آقای شاکر می‌گوید که از این میان، آگاهی پایین جامعه از حقوق زنان، به‌حیث اساس این مشکل نقش بازی می‌کند. وی می‌افزاید تا زمانی که خانواده‌ها به مرحله‌یی از آگاهی نرسند، خشونت‌ها در برابر زنان همچنان ادامه خواهد داشت.

خشونت علیه زنان در ولایت فاریاب امسال نسبت به سال‌های پیش به طور چشم‌گیری افزایش یافته اما تنها فاریاب نه؛ بلکه زنان در تمامی نقاط کشور با انواع خشونت‌ها از سوی خانواده و در اجتماع روبه‌رو هستند.

با این همه، وزارت صحت عامه به تازگی اعلام کرده که نیم نفوس کشور به‌شمول زنان، مردان و کودکان، مشکلات روانی را در زندگی شان تجربه کرده‌اند. این وزارت گفته که براساس یک بررسی، حدود چهار درصد افرادی که با مشکلات روانی در کشور روبه‌رو بوده‌اند، اقدام به خودکشی کرده‌اند.

وزارت صحت همچنان گفته که اگرچه آمار دقیقی از موارد خودکشی در سراسر کشور در دست ندارد، اما اقدام به خودکشی که به دلیل فشارهای روانی انجام می‌شود، می‌تواند نگران کننده باشد.

افسردگی و فشارهای روانی نیز عمدتاً به دلیل ناامنی، خشونت‌های خانوادگی، فقر اقتصادی، بی‌کاری و سنت‌های ناپسند در افراد به وجود می‌آید.

کمیسیون مستقل حقوق بشر نیز در یک گزارش سال گذشته‌ی خود اعلام کرده بود که سالانه حدود 3000 نفر در افغانستان دست به خودکشی می‌زنند که 80 درصد آن را زنان تشکیل می‌دهند.

در کشور ما به دلیل جنگ‌های متمادی، تمامی اقشار جامعه متضرر شده اند که از این میان زنان در کنار متحمل شدن دشواری‌های دیگر، قربانی خشونت‌های ناشی از جنگ نیز شده‌اند.

سید روح‌الله رضوانی روانشناس در صفحه‌ی فیسبوک خود در این باره نوشته: «یکی از عوامل ناکامی ما در بازسازی کشور در دوران جدید عدم بازسازی انسان‌های آسیب دیده از دوران جنگ بود. شهرها را بازسازی کردیم اما به بازسازی انسان‌های آسیب دیده نپرداختیم.»

نیاز است تا دولت افغانستان باید در کنار توجه به دیگر بخش‌ها، به پیامدهای ناشی از جنگ و ناامنی در کشور و تأثیر آن بر روان شهروندان کشور توجه جدی داشته باشد.

نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *