مزارشریف؛ شهر کلیدی و خانه‌ی مشترک همه‌ی اقوام در شمال‌

محمد عالم کوهکن\ سرمقاله

مزارشریف حدود پنج قرن پیش به یُمنِ کشف مقبره‌ای در دهکده‌ی خیرآباد منسوب به حضرت علی (ک) خلیفه‌ی چهارم اسلام (هرچند این ادعا در تاریخ ثابت نشده است) با توجه پادشاه تیموری سلطان حسین بایقرا و مشاور اندیشمند و وزیر فرهیخته‌اش امیر علیشیر نوایی بالای آن قبر گنبد و بنای با شکوه اعمار گردید و آن‌جا به شهری آباد تبدیل شد. و به فرمان حسین بایقرا نهر بزرگی برای آبادی شهر کنده شد که امروز نیز به نام نهر شاهی یاد می‌شود.

از آن زمان تا امروز مزارشریف به مثابه‌ی مرکز ترکستان در گذشته و ولایات شمال در دهه های اخیر اهمیت استراتیژیک خودرا هم‌چنان حفظ کرده است. از گذشته های دور تا امروز این شهر خانه‌ی مشترک اقوام با هم برادر افغانستان بوده است. اقوام ترکی زبان‌ـ اۉزبېک ها و ترکمن ها از ساکنان بومی ولایت بلخ به شمار می‌آیند.

در سال های اخیر برخی از اقوام ساکن در ولایت بلخ به خصوص اۉزبېک ‌ها و ترکمن ها خودرا شریک حکومت محلی در آن ولایت نمی‌دانند و از این ناحیه شاکی اند و نگرانی های خودرا در مواردی نیز ابراز کرده اند. زمانی که اقوام بومی یک محل در ادارات محلی حکومت نماینده های خودرا نداشته باشد، حق دارند خودرا شریک اقتدار ملی نداند و لب به اعتراض بگشاید.

در سال های اخیر اۉزبېک ها، ترکمن ها و برخی اقوام دیگر ولایت بلخ از این ناحیه احساس محرومیت می‌کنند و از حکومت مرکزی سخت گله و شکوه دارند که به این مسأله توجه چندانی نکرده است.

به اساس حکم قانون اساسی کشور، افغانستان خانه‌ی مشترک همه افغان هاست و هر افغان حق ملکیت، کار و زندگی در هر ولایت و منطقه‌ی کشور را دارد. حوادث اخیر در شهر مزارشریف و دیده شدن افراد تفنگدار غیر مسوول منسوب به برخی حلقات قومی و سیاسی در بلخ در جریان عملیات نیرو های امنیتی بالای خانۀ نظام‌الدین قیصاری در شهر مزارشریف بار دیگر در اذهان مردم آن شهر جنگ های داخلی و میان گروهی گذشته را تداعی کرده است.     

افغانستان نسبت به هر زمان دیگر به اتحاد و همبستگی ملی نیاز دارد. تحقق همبستگی میان مردم افغانستان و اقوام این سرزمین با سردادن شعارهای سیاسی میان تهی میسر نمی‌شود. ایجاد وحدت ارگانیک و خلل ناپذیر میان مردم مستلزم تأمین عدالت پایدار است. در صورتی که اقوام و اقشار این کشور در میهن آبایی شان خودرا محروم و مظلوم بدانند، ناگزیر برای دستیابی به حقوق از دست رفته‌ی خود به اقدامات قانونی متوسل خواهند شد. مسأله‌ی محرومیت برخی اقوام به ویژه اتنیک های تورکی زبان بلخ مثال زنده و آشکار این ادعاست.

حالا نیاز است تا رهبران دست اول مملکت به این معضل پرداخته، برای حل این مشکل اقدامات عملی و مناسب را روی‌دست گیرند. در غیر آن تداوم بی عدالتی ها دولت را از حمایت مردمی بی بهره خواهد کرد که عواقب آن بدون شک خطر ناک و غیر قابل پیشبینی خواهد بود؛ آرزومندیم که هیچ‌گاه چنین مباد!

نمایش بیشتر

هفته نامه اولوس

هفته نامه اولوس یکی از هفته نامه های فعال کشور در عرصه

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *